głosowanie nad całością projektu.

Co się zmienia

• 1Art. 1 ustawy ratyfikacyjnej (druk 589) — Sejm wyraża zgodę, by Prezydent RP formalnie podpisał (ratyfikował) Konwencję ONZ; bez tej zgody Sejmu Prezydent nie mógłby tego zrobić.
• 2Planowany nowy art. 189b Kodeksu karnego — wymuszone zaginięcie stanie się odrębnym przestępstwem w polskim prawie (dotąd karane tylko jako zbrodnia przeciwko ludzkości na mocy art. 118a § 2 pkt 6 k.k., czyli tylko w skrajnych przypadkach); karany będzie też przełożony, który wiedział lub zlekceważył sygnały, że jego podwładni dopuścili się takiego czynu (art. 6 Konwencji — odpowiedzialność dowódcy/przełożonego).
• 3Art. 4 Konwencji — Polska musi wprowadzić karę za wymuszone zaginięcie odpowiednio surową, uwzględniającą m.in. okoliczność obciążającą (jeśli ofiara zginęła, była w ciąży, niepełnoletnia lub niepełnosprawna) i łagodzącą (jeśli sprawca dobrowolnie uwolnił zaginionego); art. 7 Konwencji.
• 4Art. 16 Konwencji — bezwzględny zakaz wydalenia lub wydania osoby do kraju, gdzie groziłoby jej wymuszone zaginięcie (tzw. non-refoulement — zakaz odsyłania do niebezpiecznego państwa); obejmuje też przypadki, gdy kraj ma historię masowych naruszeń praw człowieka.
• 5Art. 17–18 Konwencji — zakaz tajnych miejsc przetrzymywania; obowiązek prowadzenia rejestrów każdego zatrzymania (kto, kiedy, gdzie, przez kogo) oraz prawo rodziny do dostępu do tych informacji.
• 6Art. 24 Konwencji — ofiary w rozumieniu Konwencji to nie tylko zaginiony, ale też każdy kto ucierpiał w związku z jego zaginięciem (w tym rodzina); mają prawo do odszkodowania, rehabilitacji i poznania prawdy.
• 7Deklaracja do art. 31 i 32 Konwencji (druk 589, uzasadnienie) — Polska dobrowolnie uznaje kompetencję Komitetu ONZ ds. Wymuszonych Zaginięć do przyjmowania skarg od obywateli (art. 31) i od innych państw (art. 32) na Polskę.
• 8Zastrzeżenie RP do art. 25 ust. 4 Konwencji — Polska wyłączyła się z obowiązku stosowania szczególnej procedury unieważnienia adopcji dzieci ofiar; powodem jest polska instytucja przysposobienia całkowitego (art. 125¹ k.r.o. — adopcja której nie można rozwiązać), a kwestię reguluje istniejące prawo rodzinne uwzględniające dobro dziecka.
• 9Art. 29 Konwencji — w ciągu 2 lat od wejścia Konwencji w życie Polska musi złożyć pierwsze sprawozdanie Komitetowi ONZ o tym, jak realizuje jej postanowienia.
• 10Art. 2 ustawy ratyfikacyjnej — ustawa wchodzi w życie po 14 dniach od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw (standardowe vacatio legis — czas na przygotowanie się do nowych przepisów).